038 44 77 600 (24/7 overlijden melden)

Mijn vader was een Amsterdammer, woonde sinds 1952 samen met mijn moeder in Hattem en omdat er in de eigen omgeving geen plek was voor twee mensen met een Bopz indicatie, is hij samen met mijn moeder eind 2006, vlak voor Kerst, verhuisd naar een verpleeghuis in het westen van het land. Hier konden ze wèl samen blijven. Allesbehalve ideaal, maar samen.

 

Vijf weken later is hij daar overleden. Bij het regelen van de uitvaart van mijn vader was de logistiek om en de zorg voor onze moeder een apart agendapunt. Het was namelijk ondenkbaar dat onze moeder niet aanwezig zou zijn bij het afscheid van haar echtgenoot, onze vader. Niemand kon ons vertellen hoeveel ze er van mee zou krijgen, maar dat vonden wij niet belangrijk. Het ging ons om het moment, om het samenzijn.

Wij besloten onze vader terug te brengen naar zijn geboorteplek Amsterdam en mijn moeder was daarbij aanwezig. Ze is gehaald, en ook weer teruggebracht, door één van mijn broers. Altijd was één van haar vier kinderen aan haar zijde. Het was een warm, intiem afscheid met alleen de kinderen, kleinkinderen en een paar hele goede vrienden van onze ouders die wisten hoe de vork in de steel stak. Ze kreeg aandacht en liefde van alle genodigden en genoot daar zichtbaar van. De aanleiding van dit samenzijn was ze al weer vergeten…

De dag na het afscheid bezocht ik haar weer. Ze was in goede doen. Ze vertelde dat ze niet meer wist waar ze gisteren was geweest, maar wel dat het haar een heel fijn gevoel heeft gegeven. En dat fijne gevoel had ze nu nog. Ze had werkelijk geen idee meer dat haar echtgenoot was overleden en dat ze een dag eerder bij zijn afscheid was geweest.

In de periode na het overlijden van mijn vader bezocht ik mijn moeder iedere week. Anderhalf uur rijden heen en anderhalf uur rijden terug. En wanneer ik met haar op weg was naar het strand, gebeurde het met enige regelmaat dat ze mij in de auto vroeg ‘of papa wel wist dat ze met mij mee was’. Ik keek dan even opzij, legde mijn hand op haar arm en zei ‘ik denk het wel Mam’…

In mijn werk als uitvaartbegeleider kom ik bij families waarin dementie een rol speelt. ‘Let maar niet op vader/moeder, die is dement’ is een veel gehoorde uitspraak. Voor mij is dat juist een uitnodiging om de echtgenoot of echtgenote bij het afscheid van zijn of haar dierbare wederhelft te betrekken. Mijn eigen ervaring komt hierbij zeker van pas. Daarnaast heeft de training ‘dementievriendelijke uitvaartzorg’ die samen met de Alzheimer Stichting tot stand is gekomen mij meer tools gegeven hier nog beter op in te spelen.

Meer informatie over een dementie vriendelijke uitvaart…

Wensen & Grenzen

Vraag geheel vrijblijvend het boekje 'Wensen&Grenzen' van Akkerhoeve uitvaartzorg aan met tips en advies rond het regelen van een uitvaart.

Wensen & Grenzen aanvragen